ترجمه: دکتر الف. آبشار
ديباچه
بر اساس اصول پايه ای سازمان ملل متحد که از طرف تمامی
نمايندگان جامعه بشری عضو آن پذيرفته شده است، احترام به
ارزش ذاتی و برابری خدشه ناپذير حقوقی انسانها ترسيم گر
آزادی، عدالت و صلح در جهان است.
ملتهای دنيا بر مبنای همين اعتقاد به مقام و منزلت انسانی،
خواهان سعادت عموم بشری در قالب پيشرفتهای اجتماعی، بهبود
وضعيت زندگی همراه آزاديهای هر چه بيشتر هستند.
با اعلام پذيرش اعلاميه جهانی حقوق بشر از سوی سازمان ملل
متحد و تضمين بهره مندی تک تک افراد بشری از حقوق مندرج در
آن بدور از وابستگيهای نژادی، جنسی، مذهبی، فرهنگی، سياسی،
مالی، قومی و يا هرگونه تبعيض ديگری.
و با توجه به اينکه سازمان ملل متحد در اعلاميه جهانی حقوق
بشر به رعايت حقوق ويژه ی کودکان و حمايت آنها تاکيد کرده
است.
و با آگاهی به اينکه خانواده، واحد ساختاری جامعه و مکان
رشد و پرورش تمام اعضای آن و به ويژه شکل دهنده ی شخصيت
کودکان است.
و اينکه کودکان برای شکوفايی خود نيازمند داشتن خانواده ای
هستند سرشار از محبت، عشق، تفاهم و احترام.
و با اين يادآوری که بايد کودک را برای فردای جامعه آماده
و او را مطابق ايده آل های اعلام شده از طرف سازمان ملل
يعنی آزاديخواه، باشخصيت، صلح جو با روحيه ای دارای تفاهم
و همبستگی تربيت نمود و با توجه به ضرورت حمايت ويژه
کودکان مطابق مصوبات بين المللی مختلف و از آن جمله:
قرارداد ژنو در سال 1924 ميلادی در باره حقوق کودکان،
قرارداد رعايت حقوق کودکان از طرف مجمع عمومی سازمان ملل
متحد در بيستم نوامبر 1959 ميلادی، اعلاميه ی جهانی حقوق
بشر، پيمان بين المللی در باره حقوق سياسی و شهروندی
(بخصوص در ماده 23 و 24 آن)، پيمان جهانی برای حقوق
اجتماعی، سياسی و فرهنگی (بخصوص در ماده 40)، اسناد و
اساسنامه های ديگر تشکل های بين المللی که بنفع کودکان
فعاليت ميکنند.
و بدنبال آنچه در اسناد حقوق کودک ذکر شده است، مبنی بر
اينکه: کودک بخاطر عدم بلوغ جسمی و روانی خود، نيازمند
حمايت ويژه حقوقی قبل و بعد از تولد ميباشد.
و بر اساس مصوبات و قراردادهای مربوط به حمايت کودکان و
بخشنامه های سازمان مل در باره تعيين حداقل سن و شرايط
مجازات قانونی برای نوجوانان و حمايت از زنان و کودکان در
زمان جنگ و درگيريهای مسلحانه.
و بر پايه اين واقعيت که در بسياری از کشورهای دنيا،
کودکان در موقعيت بد و نابسامانی زندگی ميکنند و نياز به
توجه فوری و ويژه دارند.
و با درک اهميت و ارزش همکاری های بين المللی برای بهبود
شرايط زندگی کودکان در همه ی دنيا و بويژه در کشورهای در
حال رشد.
پيمان نامه ای برای حفظ و رعايت حقوق کودکان جهان به قرار
زير تصويب ميشود:
ماده 1 (تعريف)
مطابق اين پيمان نامه، يک کودک، انسانی است که سن هجده
سالگی را هنوز تمام نکرده است مگر اينکه سن بلوغ از نظر
حقوق جاری در کشورهای مربوطه زودتر تعيين شده باشد.
ماده 2 (ممنوعيت تبعيض)
1) حکومتهای عضو اين پيمان، برای هر کودکی که در قلمرو
آنهاست، بدون تبعيض و يا فرق گذاری و بدور از هرگونه
وابستگی به نژاد، رنگ پوست، منشاء اجتماعی و قومی و يا
ملی، ميزان دارايی، معلوليت، وضعيت سرپرست و يا والدين و
هر موقعيت ديگری که کودک در آن است، اجرای حقوق مندرج در
اين پيمان نامه را تضمين ميکنند.
2) حکومتهای عضو اين پيمان، تمام اقدامات لازم را انجام
ميدهند تا اين اطمينان کامل را بوجود آورند که هر کودکی
از همه اشکال تبعيض و فرق گذاری در امان است و بخاطر
ابراز عقيده و جهان بينی و فعاليت های والدين يا سرپرست
يا اقوام خودش مجازات نمی شود.
ماده 3 (نفع کودک)
1) درانجام هر اقدامی که به نوعی به کودک مربوط ميشود،
چه در بخش عمومی، خصوصی، اداری، غير اداری و يا هر بخش
ديگری، رعايت نفع و تامين سلامت کودک بر ساير مسائل تقدم
دارد.
2) حکومتهای عضو پيمان موظف اند با رعايت حقوق والدين و
يا سرپرست، از کودکان حمايت نموده و اقدامات لازم حقوقی
و قانونی را بعمل آورند.
3) حکومتهای عضو پيمان، اطمينان ميدهند که ارگانها و
نهادهای مسئول حمايت کودک، دارای استانداردهای تعيين شده
مربوط به تعداد و تخصص نيروی شاغل و تکنيک موجود در
موسسات هستند و به ويژه در زمينه ايمنی و بهداشت کنترل
کافی وجود دارد.
ماده 4 (وظايف دولتها)
حکومتهای عضو پيمان، اقدامهای ضروری و مناسب قانونی،
اداری و غيره را بعمل می آورند تا حقوق پذيرفته شده در
اين عهدنامه را اجرا نمايند. حکومتها برای تحقق مفاد اين
عهدنامه با توجه به حقوق و اوضاع اجتماعی، سياسی و
فرهنگی، تا آخرين حد ممکن از تمامی منابع موجود ملی خود
و در صورت نياز بين الملی استفاده ميکنند.
ماده 5 (حقوق والدين)
حکومتهای عضو اين پيمان به وظايف، حقوق و مسئوليتهای
والدين و يا سرپرست قانونی کودک توجه لازم را می نمايند
تا نسبت به کودک در رابطه با حقوق مندرج در اين پيمان
نامه کوتاهی نشود.
ماده 6 (حق زندگی)
1) هر کودکی حق زندگی دارد و اين حق مادرزادی اوست که
از طرف همه حکومتهای عضو پيمان به رسميت شناخته ميشود.
2) ادامه حيات و رشد کودک از طرف حکومتهای امضاکننده
اين پيمان نامه بطور کامل تضمين ميشود.
ماده 7 (حقوق مربوط به تولد)
1) هر کودکی از بدو تولد حق داشتن يک نام را دارد که
بايد در دفاتر مربوطه ثبت شود. همچنين داشتن تابعيت حق
اوست و در صورت امکان بايد والدين خود را شناخته و از
سوی آنها نگهداری شود.
2) حکومتهای عضو پيمان، حقوق عنوان شده در اين پيمان
نامه را در رابطه با حقوق و قوانين داخلی خود و وظايف
بين المللی، بخصوص در مورد کودک بدون تابعيت، تضمين
نموده و اجرا می نمايند.
ماده 8 (حفظ هويت شخصی)
1) حکومتهای عضو پيمان موظف هستند که حقوق کودک را
رعايت کرده و هويت فردی، تابعيت، نام و روابط شناخته شده
خانوادگی او را مطابق قانون حفظ نمايند.
2) در صورتی که تمام يا بخشی از هويت شخصی بطور
غيرقانونی خدشه دار شود، حکومتها سريعا درصدد ترميم اين
خسارت برمی آيند.
ماده 9 (جدايی از پدر و مادر)
1) حکومتهای امضاکننده اين پيمان نامه اطمينان ميدهند
که يک کودک برخلاف ميل والدينش از آنها جدا نميشود مگر
اينکه بر طبق قوانين موجود ثابت شود که آن جدايی به نفع
کودک و لازم است. مثلا وقتی کودک مورد سوء استفاده قرار
گرفته و جدای از هم زندگی کنند و تکليف اقامت کودک بايد
روشن شود.
2) در موقع اجرای بند يک اين ماده، بايد امکان شرکت همه
ی افراد مربوطه در آن تصميم گيری را فراهم آورد.
3) حکومتها توجه دارند که حق کودک مبنی بر تماس شخصی و
مستقيم با پدر و مادر را در هنگامی که آنها از هم جدا
شده اند، فراهم کنند مگر اينکه اين عمل با منافع کودک در
تضاد باشد.
4) هرگاه جدايی نتيجه اقدام حکومت باشد، مثلا زندان،
تبعيد و يا مرگ يکی از والدين يا هر دو آنها و يا مرگ
کودک (مرگ به هر علتی که باشد، تعيين کننده آن است که
شخص در آن هنگام به نوعی در "اسارت" قانون بوده است)،
حکومت امضاکننده اين پيمان نامه موظف است برپايه درخواست
والدين يا کودک و يا سرپرست قانونی او، اطلاعات لازم را
در مورد محل شخص غايب در اختيار اين افراد قرار دهد،
مگراينکه اين عمل به نفع کودک نباشد و به او زيان
برساند. حکومتها اطمينان ميدهند که افراد با تقاضای چنين
درخواستی، از طرف حکومت در خطر قرار نمی گيرند.
ماده 10 (رساندن اعضای خانواده به هم)
1) بدنبال ماده 9 بند 1 مندرج در اين پيمان نامه، هرگاه
کودک يا والدين او درخواست خروج از کشور و يا ورود به
کشور ديگری را برای پيوستن به اعضای خانواده خودشان
دارند، ترتيب اين امر بطور انسانی و سريع از طرف حکومت
داده ميشود و چنين درخواستی دارای هيچگونه خطری از سوی
حکومت برای متقاضی و يا وابستگان او نيست.
2) کودکی که والدين او در کشورهای متفاوت بسر ميبرند،
حق دارد با هر دوی آنها بطور شخصی، منظم و مستقيم تماس
داشته باشد، مگر در صورت وجود شرايط استثنايی مثلا بخاطر
حفظ امنيت ملی يا نظم و اخلاق عمومی، لطمه به آزادی و
حقوق ديگری و يا نقض حقوق مندرج در اين پيمان نامه.
حکومتها بر پايه ماده 9 بند 1 اين پيمان نامه مکلف به
رعايت حق کودک و والدين مبنی بر با هم بودن آنها هستند.
ماده 11 (کودک ربايی)
1) حکومتهای عضو پيمان، جهت مبارزه با انتقال و اقامت
غيرقانونی کودکان به خارج از کشور، اقدام لازم را می
نمايند.
2) حکومتها برای اين منظور، خواهان قبول توافق نامه های
موجود از طرف يکديگر و يا تصويب توافق نامه های جديد دو
يا چند جانبه هستند.
ماده 12 (آزادی عقيده)
1) از سوی حکومتهای امضاکننده اين پيمان نامه، حق کودکی
که که توانايی ساختن نظر شخصی خودش را دارد، به رسميت
شناخته ميشود. کودک در تمامی امور مروط به خود، آزادی
بيان و اظهار عقيده شخصی را که مطابق سن و رشد اوست،
دارد.
2) برای اين منظور، به کودک امکان داده ميشود که در
دادگاهها و در تمام مراحل قانونی، مستقيم يا با کمک وکيل
و يا نهاد مسوول و مناسب ديگر، مطابق قوانين موجود،
محاکمه شود.
ماده 13 (آزادی آگهانش)
1) کودک حق آزادی بيان دارد و اين حق در پيوند با آزادی
آگهانش است که کودک بدون ترس از محدوديتهای حکومتی،
دانستنيها و افکار متنوع خود را در قالب کلمات، دست نويس
يا چاپ، کارهای هنری يا هر طريق و يا هر وسيله ی انتخابی
ديگر، بيان کرده، دريافت نموده و يا به ديگران بدهد.
2) اجرای اين حق ميتواند از طرف قوانين ديگری که لازم
هستند، محدود شود:
الف) بخاطر حفظ حقوق يا شهرت فردی ديگر.
ب) بخاطر حفظ امنيت ملی، نظم عمومی، اخلاق و عفت عمومی و
يا سلامتی جامعه.
ماده 14 (آزادی مذهب، وجدان و افکار)
1) حکومتها به حق کودک برای آزادی افکار، وجدان و مذهب
توجه ميکنند.
2) حکومتها توجه به حقوق و وظايف والدين يا سرپرست کودک
دارند که نقش راهنمايی خود را در رابطه با اجرای اين حق
در مراحل مختلف سنی کودک، ايفا کنند.
3) آزادی مذهب و جهان بينی تنها در شرايط قانونی تعيين
شده قابل تحديد است که آنهم بخاطر حفظ امنيت ملی،
نگهداری نظم اجتماعی، حفظ سلامتی و يا عفت عمومی و يا
وقتی منافی حقوق اوليه و آزادی ديگری باشد.
ماده 15 (آزادی تشکيل انجمن و گروه)
1) حکومتها حق کودک برای شرکت در اجتماعات را به رسميت
می شناسند.
2) اجرای اين حق نبايد با امنيت ملی و نظم عمومی مبادرت
داشته و منافی اخلاق عمومی و يا برخلاف حقوق اوليه و
آزادی ديگری باشد.
ماده 16 (حفظ محدوده خصوصی)
1) محدوده شخصی و خصوصی هيچ کودکی قابل تعرض نيست. اين
محدوده که شامل همه جوانب مربوط به امور خانوادگی،
مسکونی، حيثيتی و مکاتبات شخصی است، نبايد بطور عمد يا
غيرقانونی آسيب ببيند.
2) برخورداری از حمايت قانونی در مقابل چنين آسيب هايی،
حق کودک است.
ماده 17 (استفاده از وسايل ارتباط گروهی)
حکومتها با آگاهی از نقش مهم وسايل ارتباط جمعی،
خاطرنشان ميکنند که کودک بايد به همه منابع گوناگون ملی
و بين المللی آگاهی رسانی، به ويژه آنهايی که برای سلامت
جسمی- روانی او مفيدند، دسترسی يابد. برای اين منظور،
حکومتهای عضو اين پيمان:
الف) وسايل ارتباط جمعی را تشويق ميکنند تا آگهانش،
کاربرد اجتماعی- فرهنگی داشته و با محتوای ماده 29
همخوان باشد.
ب) خواهان همکاری بين المللی در زمينه توليد، مبادله و
توزيع اين آگهانش با مراجعه به منابع رنگارنگ ملی و بين
المللی هستند.
ج) توليد و پخش کتابهای کودکان را حمايت نموده و گسترش
ميدهند.
د) وسايل ارتباط جمعی را تشويق ميکنند تا به نيازهای
زبانی و گفتاری کودکی که از اقليتهای فرهنگی- قومی است،
پاسخگو باشند.
ه) قوانينی را که حافظ کودک در مقابل آسيب های احتمالی
ناشی از اين وسايل ارتباطی است، بررسی ميکنند بطوريکه
ماده های 13 و 18 رعايت شوند.
ماده 18 (نگهداری کودک توسط والدين)
1) حکومت ها تاکيد و تضمين ميکنند که پدر و مادر هردو
با هم مسوول تربيت و رشد کودک هستند.
2) حکومتهای عضو اين پيمان، جهت اجرای حقوق مندرج در
اينجا، از والدين در انجام وظايف خود در رابطه با تربيت
و رشد کودک، پشتيبانی ميکنند.
3) حکومتها تمام اقدامهای لازم را انجام ميدهند تا برای
نگهداری از کودکانی که والدين شاغل دارند، امکانات مناسب
فراهم نمايند.
ماده 19 (حمايت کودکان در برابر سوء استفاده)
1) حکومتها با تکيه بر تمام امکانات قانونی، اداری،
اجتماعی و آموزشی، کودک را در مقابل هر شکل از رفتار سهل
انگارانه با آنها، سوء استفاده جنسی و تجاوز جسمی يا
روانی، حمايت ميکنند.
2) اقدامات حمايتی حکومتها همراه اجرای روشها و برنامه
های اجتماعی است که برای کشف و پيشگيری اين جرايم نسبت
به کودک موثر باشند. همچنين درمان آسيب وارده برکودک و
کمک به والدين و يا سرپرست در رابطه با سوء استفاده های
ذکر شده در بند 1 اين ماده بر عهده ی حکومتها است.
ماده 20 (حمايت کودک در دوران جدايی از والدين)
1) يک کودک که بطور موقت يا دايم از آغوش خانواده محروم
شده و يا بدليل نفع خودش بايد خانواده را ترک کند، حق
استفاده از کمکها و حمايت ويژه حکومتی را دارد.
2) حکومتها برپايه حقوق جاری و قوانين داخلی خود، اشکال
مختلف کمک به چنين کودکی را بکار ميگيرند.
3) قبول کفالت و يا فرزندخواندگی کودک از طرف اشخاص
دارای صلاحيت، شکلی از سرپرستی و مواظبت از کودک است. در
اين رابطه بايد به ريشه ها و نيازهای فرهنگی، مذهبی و
قومی کودک توجه کرده و تربيت و پرورش بدون انقطاع کودک
را تامين نمود.
ماده21 (ضمانت های قانونی فرزندخواندگی)
آن دسته از حکومتهای عضو پيمان که سيستم کفالت و
فرزندخواندگی را به رسميت شناخته يا مجاز می دانند، با
اطمينان خاطرنشان ميکنند که در تمام اين مراحل، منافع
کودک و آسايش او تامين ميشود.
اين حکومتها:
الف) تضمين ميکنند که امور مربوط به فرزندخواندگی فقط از
طرف مسئوولين و ارگانهای تعيين شده و مجاز صورت گرفته و
در چهارچوب حقوق جاری و قوانين داخلی اجرا و کنترل
ميشود.
ب) شکل بين المللی فرزندخواندگی را هم به رسميت شناخته و
اين امکان را در اختيار کودکانی که داخل کشور از اين نظر
تامين نيستند، می گذارند.
ج) تضمين ميدهند که کودک در صورت استفاده از امکان بين
المللی فرزندخواندگی، همچنان تحت پوشش کامل حمايتهای
حکومتی و ملی قرار دارد.
د) تمام اقدامهای مناسب را انجام ميدهند تا از سودجويی
های مالی در رابطه با فرزندخواندگی بين المللی جلوگيری
کنند.
ه) در اين چهارچوب، خواهان عقد قراردادهای دو يا چند
جانبه با کشورهای ديگر هستند تا بتوانند از جريان مثبت و
موفق فرزندخواندگی بين المللی اطمينان حاصل کنند.
ماده 22 (حقوق پناهنده)
1) حکومتهای امضاکننده اين پيمان نامه، با انجام
اقدامهای مناسب، حقوق کودکی را که از نظر قوانين داخلی و
يا بين المللی پناهنده شناخته شده است، تضمين ميکنند.
اين حقوق شامل کمکهای انسانی و در جهت احقاق همه حقوق
مندرج در اين پيمان نامه و همينطور ديگر پيمان های منطقه
ای و بين المللی است که بر پايه تامين حقوق بشر و حقوق
کودک استوار هستند، صرف نظر از اينکه کودک تنها با
والدين و يا همراه ديگری باشد.
2) برای اين منظور، حکومتهای امضاکننده اين پيمان نامه،
نهايت تلاش خود را ميکنند تا از طريق همکاری با سازمان
ملل متحد و يا تشکيلات وابسته به آن و همچنين با کمک
ديگر سازمانهای مسئوول منطقه ای و يا فرامنطقه ای که در
زمينه حمايت کودک در ارتباط با سازمان ملل هستند، با
تمام نيرو کودک پناهنده را نگهداری کرده و ياری رسانند
تا والدين يا افراد فاميل خود را پيدا نموده و به آنها
ملحق شود. در صورتيکه افراد مزبور پيدا نشوند، آن کودک
مانند بقيه کودکان شامل قانون مربوطه به محروميت موقت يا
دايم از آغوش خانواده ميشود. (ماده 20 بند 1)
ماده 23 (حقوق کودکان معلول)
1) حکومتها اعلام ميدارند که اگر يک کودک دارای نقص
بدنی يا عقلی است، بايد در عين معلوليت خودش، يک زندگی
شايسته انسانی داشته باشد. زندگی که در آن، حيثيت او
محفوظ باشد و شرکت فعال و مستقل او در زندگی جمعی تسهيل
گردد.
2) حکومتها اعلام ميکنند که کودک معلول، دارای حق حمايت
ويژه حکومتی است و بايد تا حد ممکن، برای آن کودک و
والدين و يا سرپرست او امکانات مناسب را فراهم نمود.
3) با توجه به نيازهای اختصاصی کودک معلول، بايد
حمايتهای مندرج در بند 2 اين ماده را در صورت امکان چنان
سازمان داد که وضعيت مالی والدين و يا سرپرست در نظر
گرفته شود و خدمات ارائه شده در جهت آموزش و پرورش و
شکوفايی هر چه بيشتر کودک باشند.
4) حکومتها، با تکيه بر همکاری بين المللی، خواهان
تبادل نظرها و تجربه های مختلف اداری، فنی، پزشکی و
تربيتی در زمينه کودکان معلول هستند تا به ويژه کشورهای
در حال رشد با آشنايی با امکانات و پيشرفتهای لازم
بتوانند به آن دسته از کودکان کمکها و خدمات مفيدتری را
ارائه دهند.
ماده 24 (مراقبتهای بهداشتی)
1) حکومتها، حق کودک برای داشتن سلامتی و استفاده از
همه ی امکانات برای سلامت ماندن، بهبودی و درمان بيماری
را به رسميت می شناسند و تضمين ميکنند که هيچ کودکی از
اين حق محروم نخواهد ماند.
2) حکومتها برای تامين اين حق کودک، اقدامهای مناسب را
انجام ميدهند:
الف) تعداد مرگ و مير نوزادان و کودکان را کاهش ميدهند.
ب) خدمات درمانی سراسری برای کودکان را سازمان ميدهند و
از تامين نيازهای اوليه بهداشتی، اطمينان حاصل ميکنند.
حکومتها به سلامتی مادر قبل و بعد از زايمان توجه کرده و
با بيماری ها و کمبود يا بدی تغذيه مبارزه ميکنند و در
اين رابطه امکان تهيه مواد غذايی و آب آشاميدنی سالم را
با رعايت حفظ محيط زيست، فراهم می نمايند.
ج) به امر آموزش همه مردم و به ويژه کودکان و والدين
توجه نموده و تلاش ميکنند تا اهالی اصول اوليه بهداشتی و
بهزيستی را فرگيرند. آنها مثلا با فوايد از سينه
شيردادن، بهداشت شخصی و تميز نگهداشتن محيط زيست و
چگونگی پيشگيری از سوانح آشنا ميشوند و در عمل هم از
پشتيبانی حکومتها برخوردارند.
د) مراکز مشاوره برای والدين و روشنگری در زمينه تنظيم
خانواده را سازماندهی ميکنند.
3) حکومتها جهت مبارزه با خرافات و عادتهايی که برای
سلامتی کودک زيان بخش هستند، اقدامات لازم و مناسب را
انجام ميدهند.
4) حکومتها خود را موظف می دانند که از همکاری های بين
المللی پشتيبانی نموده و آن را تقويت نمايند تا مفاد اين
ماده بدون کم و کاست جامه عمل بخود بپوشاند و در اين
باره بايد به نيازهای کشورهای در حال رشد توجه ويژه
نمود.
ماده 25 (کنترل و رسيدگی منظم به مکان نگهداری)
کودکی که از طرف مسوولين امر جهت نگهداری و پرستاری و يا
درمان ناراحتی جسمی يا روانی بستری ميشود، از حق کنترل و
رسيدگی منظم تمام امور به نفع خودش برخوردار است و اين
حق از طرف حکومتهای عضو پيمان به رسميت شناخته ميشود.
ماده 26 (بيمه و خدمات اجتماعی)
1) حکومتها حق کودک مبنی بر استفاده از خدمات و بيمه
امور اجتماعی را به رسميت می شناسند و اقدامهای ضروری
برای نيل به اين مقصود را در هماهنگی با حقوق جاری و
قوانين داخلی انجام ميدهند.
2) در ارائه اين خدمات و برای کمک به کودک، بايد شرايط
عمومی و اقتصادی کودک و والدين يا سرپرست قانونی در نظر
گرفته شود.
ماده 27 ( استاندارد و سطح زندگی)
1) حکومت حق کودک را برای داشتن سطحی از زندگی که
متناسب با موقعيت و رشد روحی، جسمی، قومی و اجتماعی
اوست، به رسميت ميشناسد.
2) تامين شرايط مطلوب برای کودک، در مرتبه نخست، وظيفه
والدين و يا سرپرست اوست.
3) حکومت ها بر پايه امکانات و قوانين داخلی خود، تلاش
می کنند تا به والدين و يا سرپرست قانونی کودک کمک های
لازم را نموده و در صورت نيازمندی، برای آنها خوراک،
مسکن و تن پوش فراهم کنند.
4) حکومت ها برای تامين خواست های مالی کودک در برابر
والدين و يا سرپرست، چه در داخل و يا خارج از کشور،
اقدامات مقتضی را انجام می دهند.
ماده 28 (حق آموزش و پرورش)
1) حکومت ها حق آموزش و پرورش را برای کودک به رسميت می
شناسند و بويژه برای تحقق آن:
الف) تحصيل دوره ابتدايی را برای همه اجباری و رايگان می
کنند.
ب) مدارس گوناگون آموزشی و حرفه ای را بوجود می آورند و
آنها را بطور ارزان يا رايگان در اختيار افراد کم درآمد
قرار می دهند.
ج) امکان ورود به مدارس عالی را در دسترس همه گذاشته و
از آن حمايت می کنند.
د) مشاوره شغلی و حرفه ای را برای همه کودکان ممکن و
قابل دسترسی می نمايند.
ه) برای کاهش تعداد کودکانی که مدرسه را رها می کنند،
تلاش نموده و اقدامات مناسب را برای حضور منظم کودکان در
مدرسه انجام می دهند.
2) حکومت های عضو پيمان کوشش خود را می کنند تا روند
آموزش و پرورش در مدارس درخور منزلت انسانی بوده و با
محتوای اين عهدنامه هم خوان باشد.
3) حکومت ها از همکاری های بين المللی در امور آموزشی و
پرورشی استقبال کرده و بخصوص هدف ريشه کنی بيسوادی و
گسترش فن و دانش را دنبال می کنند و در اين مورد هم به
نيازهای کشورهای در حال رشد بيشتر توجه می شود.
ماده 29 (اهداف تربيتی)
1) حک
