چـراگان بے  توءُ جان محمدءَ چـون                 نبیت  تنک ءُ  تهارءُ  زارءُ  دلهون؟

چراگان نان ،  بلوچستان ءٍ هـر کُنـج                چه تئی مرکءَ مروچی لالن ءُ  مُنج

چه پیم ءَ شیرءٍ باگ ء ساز ءَُ  زئیمُلٍ                  نبنت بے تو گرئیوان  چو که  بلبل؟

زبان تئی هر بلوچی گال ءٍ شهداٍنت                  تواراٍت مئے دلانـــی تپل ءٍ مهداٍنت

اگان نوری بلوچــــــی سازءٍ شاه اَت                  مــزارئین پنجگــــی شیرءٍ براه اَت

چه تو روک اَت همُک ترزانی  شه راه                     دل اَت تئی گون همــــا اََُستادءَ همراه

ترا گــــون اَت بلـــــوچـی سازءٍ میراس                     په جـــان سمبال اٍتت اے گوهرءٍ آس

په تئی بے مٹــــی ءَ واجـــه! همے بس                     نچکا س اٍت کَس ءَ گون تو وتی وس

کمال  هان  آ  کـــه وت آوازءٍ  شاه اٍنت                     گش اٍیت ترزانی رئیشم تئی کبا ه اٍنت

اگان شاگــــانـــــی سازءََ صد کلا ه اٍنت                     تئــــــــــی سر اے کلاهانی برا ه اٍنت

نمیران ءٍ که داَنت نون هــــــر دلے گواه                   تواراٍنت تئی مان هر جانءَ چو ارواح       

چه تئی یات ءَ نروت هچگر کسے دوست                  اگان هستی بلوچی سازءَ گون اُوست

بچار میران که کـــــوم  ءٍ  بچ مروچـــــی                  کن اَنت نون شور ءُ بستےوت بلوچی

پــــــه میـــــــرءَ گــــنبدے نکشئین بنداَنت                 سرای هر روچ گلاب ءُ عطر چنڈ اَنت

خوانده و شاعر کلاسيکال بلوچستان  غلام قادر ملازهي جهان را بدرود گفت