جناب دکترمحمود احمدی نژاد رئیس جمهورمحبوب ومردمی جمهوری اسلامی ایران

 بلوچستان چهارراه حوادث استان سیستان وبلوچستان با مساحت 181578 کیلومترمربع دربین 25 درجه و30 دقیقه تا 31 درجه و27 دقیقه عرض شمالی ازخط استوا و58 درجه و50 دقیقه تا 63 درجه و21 دقیقه طول شرقی از نصف النهارگرینویچ بطول 900 کیلومتردرجنوب شرقی ایران با دارا بودن 1100 کیلومترمرزخاکی ازشرق با کشورهای پاکستان وافغانستان و300 کیلومترمرزآبی ازجنوب به دریای عمان وکشورهای عرب حوزه خلیج فارس وازشمال به استان خراسان وازغرب به استانهای کرمان وهرمزگان که دارای 8 شهرستان 30 شهر32 بخش 94 دهستان وحدود 6300 آبادی می باشد درگلوگاه تجارت ایران با 5 قاره دنیا قرارگرفته و3 درصد جمعیت و40/11 درصد خاک کشوررا داراست 

ما هم معتقدیم که جامعه باید ازوجود افراد شرورومضرومخل امنیت پاکسازی شود، اما نباید این قضیه باعث دردسردیگران بشود ودیگران تاوان آنرا بدهند ،بلوچ ذاتا شروروقاچاقچی نیست فکری برای اشتغال واقتصاد آن بکنید) . تاریخ بلوچستان موارد متعدد ومکرری ازاتهامات وتهاجمات خانمانسوزرا بیاد دارد همیشه این مردم بی دفاع ومظلوم را یاغی،شرور،دزد وقاچاقچی معرفی کرده اند وگویی چاره ای جزاین نمی دیده اند که به قلع وقمع آنها بپردازند نهایتا همه این تهاجمات چیزی جزمرگ وآوارگی وتشدید بدبختی بلوچ و بلوچستان بهمراه نداشته است.

 درطول تاریخ کسانی که دررأس اموربوده اند نه تنها درصدد برنیامده اند تا با این مردم ارتباطی سالم برقرارکنند وآنها را درکل جامعه ایرانی ادغام کنند بلکه بکلی چنین احساسی را دروجدان جامعه متنوع بلوچی بوجود آورده که آنها اصلا ایرانی نیستند لذا به همین جهت است بلوچی که همواره طرد شده درسرزمین وکاشانه خویش احساس غربت و بیگانگی میکند. بی شک این جدائی واحساس بیگانگی کاذب را درما بوجود آورده اند اما چه کسانی وبه چه منظوری ؟ دراینجا به این سؤال باید پاسخ داد،کسانی که معتقدند بلوچستان ناامن است وپرحادثه چرا برای ماندن دراین برزخ(البته پردرآمد) اصراردارند؟ آیا این ریسک ماندن درمحیط پرخطرودوری اززادگاه وغربت گزینی میل به حادثه جوئی است ؟ یا اینکه ریشه اقتصادی دارد؟ یقینا به این نتیجه رسیده اند که ماندن دراینجا پردرآمدتر،وکم خرج تراست،میزان درآمدها بالاتروبمراتب سریعتروحاصل معاملات سودمندتراست ،این افراد که یا بدنبال کارآمده ،یا کارمند ساده، یاکارفرما ویا مأموران با نفوذند زمانی که ازاین امتیازات آگاهی می یابند حاضرند ریسک خطروحادثه را بپذیرند وازبازگشت به زادگاه خویش صرف نظرکنند (مسلما این همه امتیازدرخوراندکی نگرانی هست) درنتیجه با مستحکم نمودن جای خود واشغال جای یکی ازساکنین به درهم کوبیدن قوانین ومقررات موجود پرداخته ومقررات خود را جانشین می سازند وامتیازات شگفت انگیزی برای خویش قائل می شوند اما باید دانست این موقعیتها ومنافع که به آسانی بدست آمده است ازاین روست که ازچنگ دیگران ربوده شده است. رشوه خواری ، تصرف عدوانی،چپاول،یغمای غیرقانونی درطول تاریخ دربلوچستان حکمفرما بوده است پهنای بلوچستان همچون پیرمردی کهنسال می ماند که ازدست ظلم سخت زمانه بستوه آمده وتسلیمانه بربسترتاریخ آرمیده ودل به تقدیرسپرده است، این است قصه پرغصه وسرنوشت مبهم وغم انگیزی که برپیشانی این قوم رقم خورده است، بدیهی است چنین دید ورویه وعملکردی بازتابهای روانی واجتماعی سهمگینی بر پیکره جامعه بلوچی داشته تا آنجائیکه نشاط وامید که دومولود آزادی وعدالتند ازجامعه آنان رخت بربسته وبرای همیشه دفن شده اند.

به نظراکثرصاحب نظران درحال حاضرعلت اصلی عقب ماندگی ونابودی فرصتها وزمینه های اقتصادی ومحروم ماندن ازامکانات رشد درهردوسطح اجتماعی واقتصادی بلوچستان را می توان درتفاوتهای مذهبی،نژادی وفرهنگی نسبت به اکثریت ایرانیان فارس زبان جستجو کرد(که دربلوچستان توسط عده ای مغرض به آن دامن زده می شود) این سخنی است که احتیاج به اثبات ندارد فقط دوچشم بینا میخواهد وذره ای انصاف واین خود مقوله مستقلی است که می باید بطورگسترده وعمیق مورد تأمل وموشکافی قرارگرفته وریشه کن گردد (دراین زمینه می توان بطورمثال کارخانه بافت بلوچ درایرانشهررا نام برد که یکی از3 کارخانه مهم وعظیم ریسندگی وبافندگی خاورمیانه است که توسط سازمان (یو،نی ،دو) تقریبا درسال54 درایرانشهرتأسیس شده که اگردرهرجای ایران می بود بعنوان غول ریسندگی وبافندگی دنیا تبدیل میشد که هم اینک بعلت تفاوتهای مذکوربحالت نیمه تعطیل درآمده است). ودیگرعلت عقب ماندگی این استان طرد وعدم بکارگیری افراد متخصص بومی درپستهای کلیدی اداری وعدم مشارکت بلوچها درتصمیم گیریها درشوراهای تأمین واداری و... دراستان وعدم دخالت درسرنوشت خود است ویکی ازعلل عدم موفقیت افراد بومی دراستخدام سازمانهای دولتی جایگزین کردن نیروهای غیربومی وغیربلوچ توسط افراد با نفوذ بویژه مسئولین رده بالای دستگاههای دولتی که خود غیربومی وغیر بلوچ بوده اند می باشد ما بومی گرایی افراطی را درنظرنداریم اما باید توجه داشت که اگرغیربومی وغیربلوچ با وجود عدم کارایی آن به دلیل نا آشنا بودن به جغرافیا ،فرهنگ وموقعیتهای اجتماعی مردم منطقه به این آسانی می تواند هرمقام اداری را درسطوح بالای استانی اشغال کند بدان سبب است که این مقامها را برای او نگه داشته اند ازطرف حامیی فرستاده می شود وازجانب حامی دیگری استقبال می گردد وجایش ازپیش محفوظ است وبه محض مستقرشدن به سنگربندی میپردازد ومی کوشد تا جای و موقعیت خود را ازدست ندهد این افراد حقاً وعملا بهترین مشاغل را دراستان عهده دارهستند وخود آنان نیزازاین امرآگاهند وبخاطربرخورداری ازامتیازات، موقعیتها وحمایتهای مرکزهمیشه شخصیت خود را بالاترازبومیان می دانند وخواستاراحترامند، خود را برعرش برین می بینند ودیگران را برخاک وازآنجا که رقیب ومخالفی پیش روندارند بی همتا جلوه می کنند، واکثرا دربرخورد با ارباب رجوع (اگرهم مسلک ویا هم لباس نباشد) رابطه ای خشک ورسمی داشته وبا توپ وتشروآمرانه سخن می گویند، بیچاره بومیان که نه دستگاه اداری را دراختیاردارند ونه حمایت قوای دیگررا ناگزیرند درمقابل سنگینی این همه تبعیض، تحقیروتوهین سخن را با سکوت ببّرند وبا آزارورنج درون بسازند تا اولیاء امورناخرسند نگردند. ازآنجائیکه دربلوچستان درهرکاری حرف آخررا روحانیت وسران اقوام وطوایف که نه تنها جاه طلب واغتشاشگرنبوده اند بلکه درحل مشکلات مردم پیشتاز،تأثیرگذاروکارسازبوده اند وخود محل ثقل ایجاد امنیت پایداروحافظ مرزوبوم ومنافع نظام ومرجع رسیدگی به شکایات وجلوگیری ازوارد آمدن ظلم وبی عدالتی درحق مردم درمناطق محل سکونت خویش محسوب می شوند،اما متأسفانه دولت ومسئولین به آنها بها نداده و ازنفوذ وکارایی این افراد استفاده نمی کنند،دولت باید به تأکیدات مقام معظم رهبری که حفظ حق وحقوق مذاهب وقومیتهای مختلف را واجب دانسته اند به طورجد توجه داشته باشد وباید نقش علماء وریش سفیدان ومعتمدان واقعی قبائل وطوایف درجامعه بازسازی واحیاء شود.

 ملیت احساسی است که دروجدان جوامع وجود دارد وهمچنین وجود قبائل وطوایف که درآموزه های دینی ما نیزمورد تأکید بوده امری غیرقابل انکاراست. حال اگرقراراست دردولت عدالت گستری ومهرورزی دراین استان به مسئله عدالت اجتماعی بهایی داده شود ضمن رفع تمامی تفاوتهای مندرج در بالا ورفع تبعیضها وتحقیرها، طردها وحذفها نسبت به مردم بی دفاع وصبوراین منطقه باید فکری برای تأمین هزینه افرادی که ناخواسته گریبانگیرفقروتنگدستی هستند بشود افرادی که بدلیل مشکلات منطقه ای درروند زندگیشان دچارکمبود اقتصادی شده اند. ازراهکارهای اساسی دراین خصوص ایجاد زمینه اشتغال برای جوانان وتحصیلکرده گان دانشگاهی است (به این مهم باید توجه داشت که سیستان وبلوچستان علاوه براینکه سالیانه بیش از30 هزارفرصت شغلی مناسب برای افراد بیکارخود نیازدارد باید هزاران مهاجرافغانی ساکن شهرهای استان وهزاران بیکارجویای کارمهاجر شهرهای جنوب خراسان وگارگران ساختمانی چندین استان دیگر(لرستان،کردستان،اردبیل،اصفهان ،یزد و...)که بعللی دراین استان ساکن هستند را به کارمشغول نماید. نکته دیگراینکه برای واگذاری واجرای پروژه های عمرانی سیستان وبلوچستان وجایگزین کردن افرادبومی بجای افرادغیربومی درشرکتهای ساختمانی مجری پروژه های عمرانی استفاده ازپیمانکاران ونیروهای بومی ضروریست هرچند ممکن است بعضی ازوزارتخانه ها به این مسأله توجه نکنند.

لذابرای رسیدن به این هدف سازمان فنی وحرفه ای که یک تشکیلات قوی وفعال درمنطقه است ودرایجاد اشتغال دراستان تاکنون نقش بسزایی داشته باید با توجه به نیازمنطقه مهارتهای لازم را به جوانان جویای کارآموزش دهد تا کمبود نیروی ماهرومتخصص مورد نیازبرطرف گردد ،اگرچه دولت سهم اشتغال ازاعتبارات عمرانی را درهرسال دهها هزاربرآورد مینماید ولی عملا سهم اشتغال ازافراد بومی درمشاغل مورد نیازمجریان پروژه ها کمتراز10 درصد میباشد. زیرا بنیه مالی شرکتهای مجری پروژه های عمرانی غیراستانی که درسیستان وبلوچستان میباشند خیلی قویترازوضعیت مالی شرکتهای ساختمانی محلی واستانی است ،اکثریت سازمانهای دولتی سعی میکنند پروژه های عمرانی را که با اعتبارات استانی انجام میشود به این شرکتها واگذارکنند که دراین صورت نیروهای مورد نیازاعم ازکارکنان اداری ،کارشناسان،کارگران فنی وحتی رانندگان ماشین آلات سنگین وغیره ازافراد غیربومی هستند که به همراه شرکتهای پیمانکارازدیگرنقاط کشوربه این استان اعزام میشوند ودرنهایت این شرکتها مجری پروژه های عمرانی تنها وفقط ازکارگران ساده محلی که حقوق اندکی به آنها پرداخت می شود که اکثریت آنها را نیزکارگران افغانی تشکیل میدهند استفاده میکنند.

 براین اساس سازمان مدیریت وبرنامه ریزی درهرسال تعدادی ازافراد جویای کاررا ازطریق میزان جذب اعتبارات عمرانی شاغل قرارداده وازکل تعداد افراد بیکاراستان سیستان وبلوچستان کسرمی نماید ،که عملااین موضوع تحقق نمی یابد .

 همین بیکاریها،همین جبرهای ناگزیراقتصادی واجتماعی ونیازمادی شدید وفراهم نبودن زمینه های اقتصادی دیگروعدم کنترل دقیق وبی دروپیکربودن مرزها وبعضا تشویق ازطرف عده ای سودجووجیره خواردرنهادهای دولتی بروزوشیوع بی حد وحصرپدیده شوم مواد مخدروترانزیت آن ازمرزهای سیستان وبلوچستان به اروپا درسطح گسترده ای رایج است جوانان بیکارمنطقه ناگزیرند برای تأمین معاش خانواده با قاچاقچیان بین المللی همکاری نمایند که چه بسا جان خود را دراین راه ازدست میدهند.

 با توجه به اینکه نیروی انتظامی ازطریق ارائه آماروگزارشات ارائه شده مدعی است تا کنون دربرخورد با قاچاقچیان وکشف مواد مخدرموفق بوده ولی باید بررسی کرد که چرا مواد افیونی همچنان به قیمت ارزان وبه وفوردراختیارمعتادان قرارگیرد که این امرباعث گردیده تا معتادان رانده شده ازخانه وکاشانه خود ازدیگرشهرهای کشورکه بیشترین درصد معتادان را دراین استان تشکیل میدهند به این منطقه مهاجرت کرده که علاوه برایجاد مزاحمت برای شهروندان استانی واغفال جوانان منطقه چهره این استان را مخدوش کرده است این معتادان با شگردهای مختلف با استفاده ازاحساسات عاطفی ومذهبی مردم ازآنها پول میگیرند وهرکدام ازاین افراد که نتوانند درطول روزهزینه خرید مواد مخدررا فراهم نمایند به سرقتهایی ازقبیل کیف قاپی،جیب زنی وغیره میپردازند.

 البته ناگفته نماند که سالانه ازبابت قاچاقچیانی که دستگیرمی شوند وفروش تریاک کشف شده به کارخانجات داروسازی مبالغ کلانی نصیب دولت می شود. هم اینک دهها هزار نفردرسطح کشوردرستادهای مبارزه با مواد مخدرازجمله تعداد زیادی ازکارکنان مستقردرستاد مرکزی آن یعنی تهران با دریافت حقوق ومزایای کلانی ازاین نوع درآمدهای دولت حقوق دریافت می دارند ،درحالی که هزاران شهروند سیستان وبلوچستان که عامل اصلی این درآمدها هستند یادربرخورد با مأمورین مبارزه با مواد مخدرکشته شده اند ویا درزندان بسرمیبرند که درصد بالایی ازفرزندان آنها که گناهی ندارند شب را گرسنه می خوابند.